Tijdens de milieuconferentie op Bali in december 2007 werd o.a. geconstateerd dat door het wereldwijd kappen van de regenwouden mens en natuur op termijn in groot gevaar wordt gebracht. Het broeikaseffect heeft tot gevolg dat de poolkappen sneller smelten en het zeeniveau wereldwijd stijgt. Opnieuw lukte het niet om duidelijke afspraken te maken. Er werden slechts intenties uitgesproken.

Het dorp Nolloth, eiland Saparua heeft sinds kort Taluds. Dit i.v.m. het stijgende zeewater.

Op de Molukken -met name op verschillende eilanden op midden Molukken- zie je dat de overheid bezig is om taluds aan te leggen die het stijgende water moeten tegenhouden. Het is een kwestie van tijd dat het water gaat stijgen en over de taluds komt met gevolgen voor mens en natuur. Het lijkt of de gevolgen van het broeikaseffect nog geen issue zijn voor overheid en bewoners. Men heeft het wel voortdurend over dat het ongewoon heet is in bepaalde periodes van het jaar en dat het veel meer regent dan vroeger. Dat laatste veroorzaakte onlangs aardverschuivingen op de eilanden Buru, Seram en Ambon.

Een ander probleem wat op het eiland Ambon speelt, is het afval. De gemeentelijke overheid van stad Ambon schenkt sinds enkele jaren aandacht aan het afvalprobleem op het eiland. De lokale media schreven dat de overheid samen met de mensen in de stad, vorig jaar gestart zijn om zwerfafval op te ruimen. Van Bob Latuheru van stedenband Vlissingen-Ambon, heb ik vernomen dat vanaf april 2010 de lokale overheid i.s.m Vlissingen op tientallen scholen lessen geeft over afval en milieu.

Afval langs de wegen boven in de watergebieden van Ahuru/Karang Panjang eiland Ambon.

Het afvalprobleem speelt al sinds 2007 in de nieuwe woongebieden boven in Ahuru Karang Panjang waar ‘onze’ huizen staan. Particulieren, winkeliers, aannemers en bedrijven uit de stad Ambon dumpen hun afval (steengruis, verpakkingsmateriaal, plastic, oude computerschermen, prikkeldraad, enz.) in de natuur en langs de wegen van de woongebieden in plaats van oa. naar Batu Gong de algemene stortplaats te brengen.  Omdat de woongebieden hiervan last hebben en wij met onze partnerorganisatie Moonsunray ons hierover zorgen maken, hebben wij op advies van Bob Latuheru een informeel gesprek gehad met Iren Sohilait. Zij is ambtenaar van de gemeente Ambon die het onderwijsproject aanstuurt en samenwerkt met het hoofd van dienst afvalbeheer van de stad.

Ambon. Beiden onderkennen het probleem en proberen met informatie de mensen bewust te maken van de gevolgen voor natuur en milieu. Het gaat om veranderingsprocessen die tijd nodig hebben. Tijdens het gesprek proefden wij dat beide ambtenaren een sterke motivatie hebben het problemen aan te pakken. Vooraf hebben wij samen met medewerkers van Moonsunray de woongebieden bezocht om een beeld te krijgen van het afvalprobleem. Onderweg zagen wij een aantal geel-blauwe trucks met afval af en aan rijden. Langs de weg lag veel gestort afval van bedrijven en winkels uit stad Ambon. Een beek, die uiteindelijk als kleine rivier in de stad uitkomt, was helemaal vervuild met grof vuil, olie, plastic, enz. Wij zagen aan de kant van de weg een tentje van iemand, de man die daar woonde was bezig de afvalhoop af te struinen.

Wij bezochten een goede vriendin die kinderen in het gebied Ahuru opvangt en begeleidt. Ook zij gaf aan dat het in haar omgeving een groot probleem wordt. De mensen die afval storten doen dit  ’s-nachts. Ze heeft dit aan de overheid gemeld, maar vervolgens gebeurt er niets. En als zij de mensen hierover aanspreekt dan wordt ze bedreigd. Zij vond het positief dat via het onderwijs het afvalprobleem wordt aangepakt.


Motorolie dat geledigd wordt in het riool.

Op de weg terug bleek het tijd om de olie van onze motoren te verversen. We reden naar een motor bengkel/winkel in de stad Ambon. Het was druk; de bengkel draaide op volle toeren. Drie monteurs voor twaalf motoren, de wachttijd was 20 minuten. Toen wij daar stonden te wachten,vroeg ik me af, wat de garage met de oude olie doet. Het ging het riool in dat richting zee stroomt. Mijn vrienden zagen dat ik mij kwaad maakte, maar tegelijkertijd was ik me ervan bewust dat veranderingen tijd nodig hebben. Ik dacht even wat voor kleur de azuur-groen blauwe zee zou krijgen. “Di sini suda biasa bung” vertelden mijn vrienden.Toen wij aan de beurt waren, zag ik dat de monteur me met mijn camera opmerkte en de oude olie in een bakje onder de tafel neerzette.

Een verslag van Yulis Patty - Stichting HMIN.